در انتظار ...

نه نه نه

        این هزار مرتبه

                                 گفتم :

                                           _ نه

دیگر توان نمانده ،

                         _ توانایی ،

در بند بند من از تاب رفته است

        شب با تمام وحشت خود خواب رفته است !

و در تمام این شب ِ تاریک ،

                                      تاریک چون تفاهم من با تو !

انسان ،

افسانه ی مکرر اندوه و رنج را ، تکرار می کند .

باور کن اعتماد از قلبهای کال ،

                                     بار ِ رحیل بسته ،

                                                            و مهربانی ما را ،

خشم و تنفر افزون ، از یاد برده است !

                                              باور نمی کنی ؟

                              که حس پاک ِ عاطفه در سینه مرده است .

 

دل نوشت : دلتنگم ، زیاد ، شاید مسخره باشه ولی اونقدر زیاد که حتی این شبها

حوصله ای برای بیرون رفتن و عزاداری زیر خیمه ی حسین (ع) رو نداشتم

منتظرم ، منتظر ... به قول دوست عزیزی که امشب اینو برام فرستاد :

ای مسافر غریب در دیار خویشتن

                                        با تو آشنا شدم با تو در همین مسیر ،

                                                از کویر سوت و کور ،

تا مرا صدا زدی ،

                      دیدمت ولی چه دور ، دیدمت ولی چه دیر !

این تویی در آن طرف پشت میله ها رهااااا

                                                 این منم در این طرف پشت میله ها اسیر .

دست خسته ی مرا همچو کودکی بگیر

                                        با خودت مرا ببر

                                                        خسته ام از این کویر ...

 

/ 25 نظر / 10 بازدید
نمایش نظرات قبلی
دایی جان

می خواهم یادت را طلاق دهم ولی چکار کنم که از عهده مهریه سنگین خاطراتت بر نمی آیم ...

دایی جان

ادم مي آيد گفته بودي ساده و کوتاه نويسي را دوست داري تقديم به تو ساده و کوتاه ,تنها همين 2 کلمه : برگـــــــرد ........ دلتنــــــــگم

دایی جان

دلتنگم ، مثل مادری بی سوادی که دلش هوای بچه اش را کرده ولی بلد نیست شماره اش رو بگیره

دایی جان

سهراب ،گفتی چشمها را باید شست ! شستم ولی..... گفتی جور دیگر باید دید! دیدم ولی..... گفتی زبر باران باید رفت ! رفتم ولی او نه چشم های خیس و شسته ام را ،نه نگاه دیگرم را هیچکدام را ندید .فقط در زیر باران با طعنه ای خندید و گفت : دیوانه باران زده

دایی جان

گفتمش دل می خری؟! پرسید چند؟! گفتمش دل مال تو تنها بخند. خنده کرد و دل زدستانم ربود. تا به خود باز آمدم او رفته بود. دل زدستش روی خاک افتاده بود. جای پایش روی دل جا مانده بود

دایی جان

اشقی را شرط اول ناله وفریاد نیست تا کسی از جان شیرین نگذرد فرهاد نیست عاشقی مقدورهر عیاش نیست غم کشیدن صنعت نقاش نیست

دیوونه

[گل]