معبر دلت سنگفرش خواسته ی تنهايی هايم شد

و تو تنها تر از طبل پر غريو تنهايی هايم مرا تنها گذاشتی !

نرم نرمک لب بسته در سکوت ،

پابست ِ دلت ، شمع لرزان دلم را خاموش و رها کردی

و فهميدی که دل بسته ام ...

تيره های شبت را با تاريکی های دلم آميختی و بر تيزه های نيزه زدی

و نالان و تنها دويدی ...  ــ دويدی تا انتهای خدا ــ

خدا تا شامگاه صبح پشت و پناه توست

پشت و پناه تو و عطش دل سوخته ی من ...

                                                 برای ديوانه گی های ديوانه ی دلم

                                                                رها ۲۰/۲/۸۶ 

بی داد بر اين داد دل

که خشکْ دشت دل سوزانم را باطل می کند

دندانهايم از دل سردم می لرزند !

و کامم شراره ی آتش کشان از شب نا آشتی ،

داغ و سوز و آه بر جگرم می سايد !!!

جگرم از سوز دلم آتش فشان عشقش می شود

و من در غربت سنگينی ملال های زنده گی ات

 می سوزم و می ميرم و می ميرم

و گاهان بانگ بر می آورم و در فراغت خاطرم را خراش ناک می کنم

داد دلم چون داغ دلم در هوای گنديده ی ذهنم بیداد می کند

                                                                          رها ۲۰/۲/۸۶

پ ن ۱ : دلم خيلی خيلی برای لحظه های با تو بودن تنگه ...

اما داغ دلم از هميشه سنگين تره ! هنوز سنگينی نگاه دروغت رو

از ياد نبرم .

پ ن ۲ : !!! يادت باشد لام تا کام حرفی نمی زنم !!! 

 من جار ِ خاموش ِ سقف ِ لانه ی سرد ِ خود بودم و من آه ، چگونه تنگ

در تنگی دردها و دست ها شده ام ! و من اکنون يک پارچه دردم ...

و تو : بگذار سنگينی امواج دير گذر دريای شب چراغی خاطره ی تو

را در کوفتگی روح خود احساس کنم .

پ ن ۳ : يادمان باشد راه ميان دو افق ، طولانی و بزرگْ سنگلاخ و

وحشت انگيز است ...

                                                                 مثل هميشه دعام کنيد 

   

[ چهارشنبه ۱۳۸٦/٢/٢٦ ] [ ۱:٢٤ ‎ق.ظ ] [ ... ]

[ نظرات () ]

مجله اینترنتی دانستنی ها ، عکس عاشقانه جدید ، اس ام اس های عاشقانه