به چرک می نشیند خنده ، به نوار ِ زخمبندش ار ببندبی ،

رهایش کن رهایش کن ، اگر چه قیوله دیو آشفته می شود !

چمن است ، این چمن است با لکه های آتشخون ِ گل ،

بگو چمن است این ، تیماج ِ سبز ِ میر غضب نیست .

حتی اگر دیری است تا بهار بر این مسلخ بر نگذشته باشد ،

تا خنده ی مجروحت به چرک اندر نشیند ،

رهایش کن چون ما رهایش کن .

پی نوشت :

                تنها تو را ستودم ، آسان ستودمت که بدانند مردمان ،

                محبوب من به سان ِ خدایان ستودنیست .

دل نوشت :

                من به امید ِ مهر تو پیوسته زیستم ، بعد از تو ؟ این مباد ،

                که بعد از تو نیستم .

بهارتان پر از سبزینگی و زندگی ، همچو بهاران من خزان مباد .

          

[ سه‌شنبه ۱۳٩۱/۱/۱ ] [ ۱٢:۱۱ ‎ق.ظ ] [ ... ]

[ نظرات () ]

اینجا در کنار تو ، هر روز روزهایم روزتر می شوند ، روشن تر می شوند .

به روشناییِ ژرف ، ژرف تر از دوستی یی عمیق .

و عشق صدایی ست که تنها به فاصله ی یک نبودن تنها می گذارد مرا تا نهایت ،

و تو و روشناییِ ژرفت ، روشن می کنی تمام تنهایی ام را . 

روشن تر از هر روزم کن که اینجا منِ تنها ، به بودنت نیازمندم !

و به یاد حرف خودت ، این دوستیِ پر از ژرف : 

« اما هر چه که باشد برای این احساسی دیوانه ، این نقش ها آرام کننده اند ،

مرا بباف من خوبم . »

 

                                                             هذیان های دلتنگیِ رها  

 

 

[ سه‌شنبه ۱۳٩٠/۱٢/٩ ] [ ۸:۳٦ ‎ق.ظ ] [ ... ]

[ نظرات () ]

مجله اینترنتی دانستنی ها ، عکس عاشقانه جدید ، اس ام اس های عاشقانه